به نام دوست

  ای کاش نگاهم را می خواندی وقتی که چشمم آئینه شفاف دلم شد و لبریز از یک تصویر.یک تصویر واقعی از یک دل رویایی .آنگاه که تمام وجودم یک جفت چشم شد و چشمهایم همه احساس ‌‌‌ای کاش چشمهایم را می خواندی .تو نیاز من برای لحظه های زندگیم هستی.

  ای کاش این را می دانستی که بی تو یک دلتنگی بزرگ به روحم چنگ و یک تنهایی غریب بر جانم سنگینی می کند .ای کاش می دانستی بس عشق تو در دلم غوغا می کند و غم دلم را به تاراج می برد و باز پرده اشک بر آئینه ی شفاف چشمانم خیمه می زند.

ولی ...

  تو هرگز ندانستی که بدون تو ثانیه ها هم دیگر برای من و این دل شیدا چه قدر سنگین و سخت می گذرد.

شهروز

تا به حال چشم به غروب دوخته ای؟زیباییش را دیده ای؟پشتش را چه ؟آنجا را دیده ای؟

                                           او آنجاست
                    هر روز صبح  پشت طلوع و هروز عصر پشت غروب

لحظه ی آن است که چشمانت را بازتر کنی و لبخند بر لب بنشانی،درنگ جایز نیست
لباسی را که از جنس باران است بر تن کن چشمانت یارییت خواهند کرد

تو دیگر مهمانی ،همه مهمانیم!آن هم مهمان خدا!!عزم سفر کرده ایم عزم متولد شدن،در این یکماه آراسته خواهیم بود،زلال خواهیم بود و دلمان را پاک خواهیم کرد آنقدر پاک که نور خدا از آن بگذرد! آنقدر پاک  که بر جایی سایه ی سنگینی نیاندازد
آنقدر پاک که صدایش در جانمان طنین افکند

باز هم نگاهم می کنی و مرا دعوت می کنی به شعر ناباوریت!
می گویی
             "اگر این چنین بود در این یکماه نه آدم بدی بود ،نه دعوایی ،نه شکایتی،نه 
              دادگاهی ،نه ندامتگاهی،نه فقیری "
می گویی
             "اگر آن بود که تو می گویی دنیا پر می شد از خوبی و سر در دنیا تابلوئی
              می زدند و می نوشتنند بهشت!!"
می گویی
             "آن وقت خدا اینجا بود این پایین و ما او را حس می کردیم،می بوئیدیم
              ولمسش می کردیم"

نگاهت آرامتر است
می دانی چرا حسش نکرده ای؟
می دانی چرا رنگش را ندیده ای؟
چون عزمش را نکرده ای،چون دستانت را بالا نبرده ای و با صدای بلند او را نخواندی،چون...
مگر نشنیده ای که می گوید:                        
               "بخوان مرا تا استجابت کنم تو را"

مهم نیست که تا به حال روی سردر دنیا ننوشتند بهشت ،مهم نیست که تا به حال نتوانسته ای،مهم این است که از این به بعد و در این ماه می خواهی آغاز کنی،می خواهی شروع کنی و در پایان این ماه روی سردر قلبت بنویسی بهشت!

               ما بذر وجودمان را در خاک این ما خواهیم کاشت
                                و جوانه خواهیم زد

                                                                                       التماس دعا
 

امروز تصمیم گرفتم یک کار متفاوت بکنم یه چیزایی سر هم کردم که شاید ارزش خوندن داشته باشند من سعی کردم سوالها و مطالبی که به نظر من می تونن سوالهای اکثر جوانهای هم سن وسال ما باشند در قالب یک داستان چند قسمتی (که خدا میدونه چند قسمت خواهد شد) مطرح کنم و شاید آخر سر با کمک شما جوابی هم پیدا کنم ! به امید اون روز

اگه دوست دارید  چند روزی رو با نوشته های من سر کنید روی ادامه مطلب کلیک کنید ویه مقدمه بخونید

                  اي رهگذر  تنهايي

                          در خلوت  تنهايي

                         فكر  نكن   تنهايي

                 دور و برت پر شده از  تنهايي

                       با اين همه  تنهايي

                           باز هم  تنهايي؟   

ای گوزللر یارادان عاشیقیوم منده سنین

نه دییم دنیا سنین قبله سنین بنده سنین

 نامازیم هر نه قدر بوی دان اوزون آزدی سنه

کی بیزیم  قارلیغیمیز هامیسی  بیر یازده سنه

 هر کسه دوست ددیم دوشمن جان اولدی منه

 دوشمن اوز بختیمیدی  ایندی عیان اولدی منه

هچ زادیم اولماسا بولم کی سنیم وار گینده

 هامینین عشقی اشیحده سنون عشقین سینده

 کتابینان اوخویوب درس آلارام  درس دیرم

 سنون او گویچه آدینان یازارام سسلیرم

 او گوزل یولامیشین یاخچی دییب سوزلریوی

 اللهین گورماخ اوچون قلبیدن آش گوزلریوی

 اورگیم گوزلری باغلاندی بو سان گوزلریمه

 تز و ترپاخ لا قونوب  گوزلریمه سوزلریمه

 الیمی آشمارام هشواخ جیبی تورپاخ بشره

 کی دیر درده بشردن بو یارانمیش حشره

 اللهین میغمیغاسی فایدالیدور ای پیس آدام

 سيل اوزونن بو آدي بول كي بادام دور نه آدام

تركي شعر: حسن پور علي 

گچن ائیلدن بو ائیله محنت و دردیم چوخالوب                 

                                      بو اوزوم قرمز لیخدان چکیلوب چوخ سارالوب

نه دییم من بو زماندا کی دسم آز دمیشم

                                      چاره سیز لیخدان اگر من بو گیشا یاز دمیشم

اورگیم غصه لیدور بول کی اونی تاری بولور

                              اورگیم شیشه سی عشقینن اولوب قند و بولور

آتما سن داشی منه بول کی بو تز  سیندراجاخ

                                   اورگیم شیشه سی ربیم گله جاخ سیندراجاخ

سن اگر دوشمنیم اولسان نه دییم دوشمنه من

                                   کی بله دوستومونان ایستمیرم دوشمنی من

                                                          شعر ترکی از: سید

می خواستم زندگی کنم گفتند:سخت است

می خواستم دوست بدارم گفتند: دروغ است

می خواستم گریه کنم گفتند:عاشق است

می خواستم بخندم گفتند:دیوانه است

آی دنیا نگه دار می خواهم پیاده شوم

چقدر سخته دلت بخواد سرت رو به یه دیوار خیالی تکیه بدی دیواری که مدتهاست به سایه اش تکیه دادی و بجای اینکه سربلند و سر افراز باشی سر بر خاک و پست باشی

چقدر سخته همه آرزوها و رویاهات رو باهاش بسازی و اون حتی به تو فکر هم نکنه

چقدر سخته به کسیکه با تمام وجودت دوستش داری وانمود کنی که اصلا دوستش نداری و برات مهم نیست

چقدر سخته ...

وهمین الان

من عضو جدید این وبلاگ هستم و خوشحالم که از این به بعد در خدمت شما خواهم بود امیدوارم از مطالبم خوشتون بیاد

عجیب و غریب

چقدر عجیب است که تا وقتی بیمار نشوی کسی برایت گل نمی آورد

تا گریه نکنی  کسی دست نوازش به سرت نمی کشد

تا فریاد نزنی کسی به حرف دلت گوش نمی دهد

و تا نمیری کسی تو را نمی بخشد!

همیشه پایدار باشید

الهه های عشق !!!!!!!

هر وقت تو زندگی فکرکردی که تو بدترین موقعیت گیر کردی و نمی تونی مشکلاتت رو حل کنی فقط کافیه چشماتو ببندی و از ته دل اسم پدر و مادرت ور صدا بزنی مطمئن باش که جادویی تر از این کلمات وجود نداره پدر و مادر مقدس ترین موجودات توی دنیا هستن توی جهان در حال گذار امروز که محبت کمتر شده و قلب ها زنگار گرفته نمی دونم چقدر عشقتون رو به پدر و مادرتون حفظ کردین کسانی که حتی در بدترین شرایط زندگی و حتی در حالی که توجهی بهشون نداریم نفسشون به نفس ما بستس و جونشون برای ما در میره و در هر حال دعاشون پشت سر ماست و ما فرزندان ناخلف اونها پی خوشی های خودمونیم بدون کوچکترین توجه.
می دونین بالاترین عاشقی بعد از عشق به خدا عشق به پدر و مادره و ما با عشق های دیگه بعضی وقتها آلوده و کم رنگش می کنیم. من نمی گم فرزند خوبی برای پدر و مادرم هستم ولی توی زندگیم تو سخت ترین شرایط اسمشون رو صدا زدم و موفق شدم من یکی که هر چی توی زندگی دارم از دعای اوناست یه چیزی حتما یادتون باشه تو زندگی کاری نکنیم بعد از اینکه از پیش شما رفتن حسرت یتیم بودن خودتون رو بخورین. از عشق سیرابشون کنین و از عشقشون سیراب بشین پدر و مادر دریای عظیمی از محبت هستن که اگه بخار هم بشن باز بارون رحمتی می شن و روی سرتون می بارن چتر غفلت رو از سرتون بردارین و از این باران محبت سیراب بشین نکنه خدایی نکرده ناراحتشون بکنین آزارشون بدین که اگه خودشون هم شما رو ببخشن و عفوتون کنن خدا از شما نمی گذره فقط این رو در نظرتون داشته باشین که دو تا الهه ی مهربون و ناز در کنارتون دارین قدرشون رو بدونین و عاشقشون باشین.
پدرم همیشه می گه کاش مادرش الان زنده بود تا سرش رو روی پاش می ذاشت تا مادر موهای سرش رو نوازش می کرد و دست روی صورتش می کشید تا همه غم های دنیا رو فراموش می کرد بغلش می کرد و همه چیزهایی که بهش گذشته رو براش تعریف می کرد تا خالیه خالی بشه پدر هر هفته می ره سر خاک برای دیدن مادرش و اونجا بدون اینکه کسی بغلش کنه اشک می ریزه ولی دیگه کسی نیست که دستی به سرش بکشه کسی نیست که پسرم پسرم بگه دیگه کسی نیست که ... چون اون دیگه مادری نداره پدر و مادر تا هستن قدرشون رو بدونین وقتی رفتن ...

رامتین شایسته

تو بزرگی،

اما در هر آنچه کوچک است و خرد و حقیر نیز جا گرفته ای؛

زیبایی تویی، شکوه نیز.

تو هیچجا نبوده و نیستی و با این همه،

همه جا را به عطر گیسوان خود آغشته ای.

در حضور تو،ساعت زمان خوابیده است،یقین.

هیچ چیز مثل تو نیست و با وجود این، به همه می مانی تو.

صدای گام های برفی ات در خانه دلم پیچیده است.

آرام می آیی،نرم می باری.

روزی هوای دیدن خود را داشتم من؛

به آیینه که نگاه کردم،

تو را دیدم، آن سوی آیینه،

و خندیدم.

بگو! آیا تو بودی که نگاهم می کردی،

یا من بودم که نگاهت می کردم؟

نمی دانم، اما می دانم که می دانی.

آه،

پرسش کودکانه من،برلبان تو،

خنده راه شیری کهکشان را نشانده است! 

یا حسین

مثل اینکه دیروز بود. هیچ وقت یادم نمیره سال پیش کلاس ها تازه شروع شده بود و مادر بزرگم بخاطر سکته قلبی تو بیمارستان بستری بود. با بچه ها قرار گذاشته بودم که هر کسی برای تولدش باید شیرینی بده از قضا اون روزم نوبت من بود. چند روزی هم بود که مادربزرگم تو بیمارستان بود و من فقط تونسته بودم یه بار ببینمش خیلی دلم می خواست برم ببینمش ولی بخاطر کلاسی که داشتم و قراری که با بچه ها گذاشته بودیم تو دانشگاه موندم. وقتی کارم تو دانشگاه تموم شد با عجله از دانشگاه اومدم بیرون تا زودتر خودمو برسونم بیمارستان آخه دو سه روزی بود که حال مادربزرگم بدتر شده بود تا اونجایی که می تونستم عجله کردم ولی وقتی رسیدم دم در بیمارستان دیدم دارن بیرون میان مثل اینکه وقت ملاقات تموم شده بود هر چی التماس کردم نتونستم برم تو. برگشتم خونه وقتی رسیدم خونه مادرم بهم زنگ زد و اون خبر رو بهم داد خبری که حالا هم بعد از گذشت یکسال نمی تونم باور کنم. باور کنم که از میون ما رفته و من نتوستم تودم آخری سیر ببینمش هنوز هم خودمو مقصر میدونم فکر میکنم نتونم تا آخر عمر خودمو بخاطر این کار ببخشم.

چون ماهیان که از عمق و وسعت دریا بی خبرند

عظمت و ژرفای عشق تو را نمی شناسم

فقط میدانم .....

که معبود این دل خسته هستی

و اگر دیده از من برگیری

خواهم مرد.

هوالمحبوب

آن روز را به خاطر می آوری که هر دو کنار هم از شراب شیرین زندگی یکسان نوشیدیم؟ وقتی گل سرخی را به دستم سپردی، همراه با لبخندی که حاکی از عشقی درونی بود به من گفتی،« بیا تا همیشه چون دو مرغ عشق باشیم و برای هم بمیریم.» من خندیدم و سرم را از شرم به زیر انداختم. تو چون مرغکی بی خیال، آواز خوان از آن تپه سرسبز سرازیر شدی و دستهایت را چون بالهایی کشیده و زیبا باز و در رویاهای خود پرواز کردی. در آن لحظه بود که به قلبم اطمینان دادم که دیگر هیچ گاه تنها نخواهم ماند. هر قدر با احساسات درونیم مبارزه کردم، سودی نداشت و اشک چون قطرات باران از چشمهایم سرازیر شد و گرمای آن صورتم را نوازش داد. تو آنقدر محو رویاهای خود بودی که متوجه گریستنم نشدی! وقتی نزدیک من آمدی، نگاهی پرسشگربه من انداختی و با تعجب پرسیدی، « خطایی از من سر زده ؟» لبخندی زدم و پاسخ گفتم،« آری چه خطایی بزرگتر از این که بی اجازه پا به حریم قلبم گذاشتی؟» سرت را از شرم پائین انداختی و با تاثر گفتی،« از گناه من درگذر، اما تو هم فراموش مکن که بی اجازه وارد قلب من شدی. پس بیا هر دو از خطای یکدیگر چشم پوشی کنیم و در کنار هم خوشبخت ترین خوشبخت های جهان شویم.» آن لحظه شوقی وصف ناشدنی همه وجودم را پر کرد، اما وقتی آن ساعت نفرت انگیز فرا رسید، تو بالای آن تپه گل زردی تقدیمم کردی و سرت را زیر انداختی و با کلمه شرمنده ام از من دور شدی. آهی عمیق از اعماق دلم برخاست. آن روز باز هم متوجه گریستنم نشدی و خیلی آرام و بی خیال از تپه سرازیر شدی. در آن لحظه بود که قلبم از تپش افتاد و روح از بدنم گریخت. چشمهایم سیاهی رفتند و سرم به دوران افتاد. از آن روز تا کنون صدهزار بار با خود زمزمه کرده ام که اخر چرا، اما هیچ گاه به جواب معقولی نرسیده ام. می دانم که این به خاطر شانس بد من است که هیچ وقت نمی خواهد روی خوش به من نشان دهد. پس نفرین بر این بخت بد! نفرین! نفرین!

به نام خدا 

 موضوع قشنگی رو انتخاب کردین ولی خوب بود که این موضوع تو وبلاگ جدید انتخاب می شد تا راحتتر می شد مطلب نوشت. بهر حال!

  هر جور باشه اکثر ماها یک جور مزه عشقروچشیده ایم که نمی دونیم درست بوده یا غلط و اکثرا هم به جاهای خوشی ختم نمی شه که علتهای متعددی داره و اگه خدا بخواد در فرصت دیگه ای روی این علتها بحث خواهیم کرد(البته به کمک نظرات شما) و می بینی که طرف به افسردگی دچار شده. واقعا سخته با اینجور مسائل کنار اومدن و اثرش رو روی آدم میذاره کسانی هم که اینطور فکر نمی کنن کمی صبر کنن طعمش رو حتما می چشند.

  در این نوع تاپیکها آدم نمی دونه از کجا شروع کنه و در کجا حرفاش رو ختم کنه. فقط من خودم به این نتیجه رسیدم که : حیف این دل نیست که اونرو با کسانی خوش کنی که ارزشش رو ندارند واقعا حیفه . تو دلتون غیر خدا نذارین هیچ کس وارد بشه که در غیر اینصورت ارزش دل و قلبتون رو خیلی خیلی پایین آوردین و من فکر می کنم که اکثر شما هم به این نتیجه رسیده باشید در اینصورت مسائل بعد از شکست رو هم متحمل نخواهین شد. بعد از این مرحله خدا خودش خوب میدونه که چی کار کنه و ... .

يادش به خير، دغدغه بچگي هام اين بود که مامان مي خواد شب به من ديکته بگه .

يادش به خير، دغدغه بچگي هام اين بود که بعداز ظهر موقع فوتبال دروازه بان نباشم .

يادش به خير، دغدغه بچگي هام اين بود که بايد دفتر مشقم رو خط کشي کنم .

يادش به خير، دغدغه بچگي هام اين بود که موقع زنجير زدن براي امام حسين .من رو آخر صف توي بجه ها نزارن .

آسمان گرفته ،زمین به لرزه در آمده . رودها خروشان است ، بر موج دریا نشانه ای از انتظار تواست درختان از نیامدنت سر به زیر افکنده اند گل ها پرپر شده اند

چشمها گریان است ،نگاه ها به راه و دست ها رو به آسمان ،دل ها پر شده از نور تو و قلب ها سر شار از عشق توست

 شب بوها ، منتظر دستان مهربانت هستند . نرگس ها ؛ منتظر مهربانی چشمانت ؛ لاله ها منتظر ترانه لب هایت و قلب ها منتظر رسیدنت .

 بیا و قلب های سوخته ما را تسکین بده ،بیا که قشنگ ترین گل های ارغوانی را از بوته کوچک قلبم خواهم چید و در زیر پایت خواهم ریخت بیا بیا ...

به نام خدا

با سلام

  هفته پیش روز جمعه ما امتحان آمار داشتیم که همانطور که می دانید استاد این درس خانم حسنی هستند که به نظر من استاد خوبی هستند هنگام امتحان ایشون سوالات را به ما دادند و گفتند که در یکجایی کار دارند و باید بروند به همین خاطر از ما قول گرفتند که تقلب نکنیم و به ما اعتماد کردند و یک شرطی هم برای ما گذاشتند که فقط کسانی ورقه شان را بدهند که مطمئنند بالای ۱۴ می گیرند.

  وقتی ایشون رفتند بعد از مدتی که همه ساکت بودند یواش یواش صداها در اومد الان شاید شما فکر کنید خوب دیگه مراقب نیست و ... . ولی اینطور نبود ما بچه ها دوتا دوتا یا بیشتر به مشورت درباره جواب سوالها پرداختیم و درباره سوالها بحث می کردیم و هر کس نظر خودش رو می گفت و در آخر به یک جمعبندی می رسیدیم و همه اون جواب رو می نوشتیم و در فکر می کنم یک سوال هم غلط از آب در اومد (البته شاید درست بوده) .

  وخود من در این امتحان تقریبا سه تا چهار مسئله رو به خوبی یاد گرفتم و اکثر بچه ها هم به نظر من این عقیده رو دارند و در آخر به خاطر اعتماد استاد به ماها تصمیم گرفتیم که هیچکدوممون ورقه ها رو تحویل ندیم (البته من نمی دونم همه این کار رو کردند یا نه ولی انشاالله که اینجوری بده) .

  هدف من از بیان این راز این بود که : مگر هدف ما یادگیری دانشجو نیست خوب این هم یک روش یادگیری است .البته نیازمند شرایط زیادی است که من امیدوارم یک روزی ... .  

اگه آسمان دلت ابری وسیاهِ

 اگر هوای زندگیت سنگین تراز سرب ِ

 اگر همه راه های زندگیت به بن بست می رسند

  اگر سیاهی ها بر روشنایی ها غلبه کردن ، اگه باورهایت رنگ تردید گرفتن

  اگر فکر می کنی دنیا بدون تو هیچ فرقی با بودن تو نمی کنه

 اگه از زندگی جز غصه هاش چیز دیگری نصیب تو نشده ، اگر ...

یه لحظه صبر کن ، یه نفس عمیق بکش ، این جسم و این فرصت زندگی مال تو هست ، کمی تامل کن دنیا مال تو هست .

خیلی سخته که....

خيلي سخته بغض داشته باشي٬اما نخوايي كسي بفهمه!!

خيلي سخته عزيزترين كست ازت بخواد فراموشش كني!!

خيلي سخته سالگرد اشنايي با عشقت رو  بدون حضور خودش جشن بگيري!!

خيلي سخته روز تولدت همه بهت تبريك بگن٬جز اوني كه فكر مي كني بخاطرش زنده اي!!

خيلي سخته به خاطر يه نفر غرورتو بشكني٬بعد بفهمي دوستت نداره!!

خيلي سخته همه چيزتو به خاطر يه نفر از دست بدي!!

اما اون بگه نمي خوامت؟!!؟!!؟!!

 Ihtiyaci Var (نیاز داره)

Emrah – Ihtiaci Var

به نام دوست

تقدیم به عطری عزیز

 اگر كلمه دوستت دارم قيام عليه بندهاي ميان من و توست

اگر كلمه دوستت دارم نمايشگر عشق خدايي من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم راضي كننده و تسكين دهنده قلبهاست

اگر كلمه دوستت دارم پايان همه جدايي هاست

اگر كلمه دوستت دارم نشانگر اشتياق راستين من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم كليد زندان من و توست

پس با تمام وجود فرياد ميزنم زيباي من دوستت دارم

(حسین جون فرض کن این حرفها رو کسیکه در آخر به زورآنهم یکبار بهت دوستت دارم رو گفته به تو می نویسه . بابا یک کمی امیدوار باش. کی از تو بهتر! ما رو هم ناامید می کنی. البته بهت ارادت داریما !) 

  
احساس دلتنگی می کردم .باز دوست همیشگیم تنهائی، به سراغم آمد .دستم بی اختیار به قلم رفت .حتما می خواست چیزی بنویسد .اما چه چیزی .شاید می خواست مرا آرام کند . شروع کرد به نوشتن . نمی دانم گلایه بود یا درددل. خلاصه داشت می نوشت :
خدایا می دانم که در این نزدیکی ها هستی و صدای من حقیر را می شنوی .خدایا در این گوی پهناور جوری، سردرگم شده ام .نمیدانم چرا امشب اشک از من جداست .اشکی که با آن صفای باطنی تو را می یافتم .آه خدایا چرا اشک مرا برای خودم زیاد میدانی.آه از آه پشت سر هم می آید و در هر یک از آنها حرارتی نهفته است که فقط  تو می دانی .خدایا دیگر امیدی نیست به هیچ کس و هیچ چیز ،جز تو ای زیباروی من .مطمئنا تو مرا یاری خواهی کرد زیرا اگر تو یاری نکنی درهیچ موفق نخواهم بود.میدانم که این حرفهایم به تو خواهد رسید.من در درونم جوششی است که هیچ کس درک نکرد و نخواهد کرد اما تو میدانی.حتما حکمتی است که دیگران پی به نبرند .میدانم نیایش هایم به تو خواهد رسید.خدایا این همه نا امیدی و آزار برای کیست ، برای چیست .من پذیرای عشق توام ،عشق لایتنهائی تو .می دانم که شاید لایق ما شدن با تو را ندارم ولی من نهایت تلاش خو را خواهم کرد .خدایا من نمی دانم اگر امیدواری به تو نبود چگونه در این دنیای بی وفا می زیستم .خدایا من به عهدی که با تو بستم تا جان در بدن دارم پایبند خواهم بود .من همیشه منتظر آن صبح دل انگیزو قشنگ خواهم ماند و میدانم که یا یاریت آن را خواهم دید.
به امید تحقق یاری تو ای مهربانترین مهربانان 

باشم که ببینم کدامین خاک قدم های شریفت را سزاوار می شود.

شاید از مکه بیای ...                نقطه آغاز زمین ((کعبه)).

ببینم کدام خورشید را یارای تابیدن است وقتی خورشید مکه طلوع می کند.

گلها چگونه غریو شادی می کشند وقتی گل نرگس ظهور می کند.

جمعه می آیی و جمعه ها بسیارند ولی هرجمعه که می گذرد به آخرین جمعه تقویم من افسوس که نزدیک تر می شویم.

قبلا گفتم بازم می گم:دست از دعا بر ندارین شاید خدا اشاره کرد.

خدایا

ای چشمه ی امید

ای پایگاه آرزوهایم

بیا تنها، تو با من باش

که من را جز تو ،

ای پروردگا آسمان ها ،آشنایی نیست

ای آخرین فریاد

بیا

من خواستار شور شب هایم.

بیا من تشنه شوق سحرهایم

سحر هایی ... که قلبم سخت می تپید.

و دستم ، همچنان مرغان وحشی ، بال و پر می زد

سحرهایی ... شوق تو ،

مرا ، از هستی

از این جو جادویی ، جدا می کرد .

مرا در عالم گل ها رها می کرد ...

و من بودم

تو، بودی

و جلوه هایی شاد...

بیا که دیده تو را آرزوی دیدار است

تو از قبیله ی نوری من از تبار صبوری

تو از سلاله عشقی من از دیار نیاز

من از نگاه مانده به در خسته ام عزیز رویایی

تویی نشسته به آدینه ام بگو که می آیی

اگر سکوت غریبانه آیت عشق است

اگر که صبر صبر صبر بهای دیدار است

به جان غنچه ی نرگس تو را خریدارم

نشانده مهر تو بر دل به شوق دیدارم

من عاشقانه تو را در نماز می خوانم

شکوه نام تو را خوانده باز می خوانم

هزار پنجره از این نگاه لبریز است

بگو بگو که وقت طلوع ستاره نزدیک است

آشنای غریب

مهدی!

مهدی!گناه ما طلسم شده شادیهای جهان را در خود زندانی نموده،برای همین در سیمای تاریخ دیگر لبخند خوشبختی شکفته نمی شود،پس ای که ابدیت،حیران شده از لبخند دهنت!بیا بیا

به سوی جهان ما هم لبخند بزن تا طلسم گناه بشکند،آنگاه شادیها در فضای شهرهایمان به پرواز درآید،غصه ها همه سر آید،و عطرهای امید همه برآید.

مهدی!بی تو دلها ریز ریز و تاریخ اشک ریز، و اشکها خون آمیز و روزگار پرستیز شده.

بیا تا فروغ رخت بر دیده تاریخ بتابد،و تاریخ دیگر اشک فرونریزد.

هر گاه مهدی از سفر آید آب حیات را با چشمه سارها برامیزد.در این هنگام همای دل به پرواز برخیزد،شور و صفا برانگیزد.

ای تاریخ،غصه مخور ،مهدی ما بزودی از سفر باز خواهد آمد.مهدی !آن دلهای شکسته سوخته، هرگز جز به راهت چشم ندوخته و جزمحبت خدایی چیزی نیندوخته....

 بر گرفته از کتاب لبخند خوشبختی

بی دل و خسته در این شهرم  و دلداری نیست
غم دل با که  توان گفت که  غمخواری  نیست

شب  به  بالین من خسته به غیر از غم دوست
ز آشنایان   کهن   یار   و   پرستاری   نیست

یارب این شهر چه شهری ست که صد یوسف دل
به   کلافی     بفروشیم   و   خریداری   نیست

فکر  بهبود  خود  ای  دل  بکن  از  جای  دگر
کاندر  این   شهر  طبیب   دل  بیماری   نیست   

من از این آهنگ لهراسبی خیلی خوشم می یاد گفتم بزارم تو وب لاگ شاید مورد پسند شما هم واقع شد. خیلی با حاله

لینکش رو برای گوش دادن براتون پایین می زارم. امیدوارم لذت ببرین

حس غریب

البته یه کم برای اینکه حجمش کم بشه کیفیتشو پایین آوردم اگه با کیفیتشو می خوایین می تونین از سر کوچه بخرین

اینم با کیفیتش که از ایران ترانه کش رفتم

حس غریب

ای قلم سوزلریند اثر یوخ

آشنا دان منه بیر خبر یوخ

گلدی بو جمعه د گشد الله

فاطمه یوسفنن خبر یوخ

یاندی پروانه لر شمع سندی

آیرلیخ دان اورک قان دوندی

شان د رتبه د بی بدل سن

هر گوزل دن آقا سن گزل سن

کیم دیر آیرلیق درد سالماز

عاشقین صبرین الدن آلماز

ای گوزم یولارا باخ داریخما 

گون همیشه بولوت اتا قالماز

گلدی بو جمعه د گلمدین سن

گون سایر جمعه دیگر اولسون

ای گل، ای آیت زیبائی و ُصنع خدا              ای برازنده ترین هدیهٌ این ارض و سما  

ای فرود آمده از باغ جنان سوی جهان          گشته دنیا ز وجود تو پر از لطف و صفا

ای سفیر  عشق  از  کوی  خدا                  ای زعشق رخ تو ، بلبل بیدل ،  شیدا    

 ای وجود تو تماشاگه صاحبنظران                 ای زدیدار تو بردیده و دل ، شور و نوا  

ای معطر زتو گردیده مشامٍ دل و جان              ای تو بخشندهٌ الهام به شعر ِ شعرا

اکنون بی اختیار دست به قلم بردم تا بلکه این دلی که در درونم می تپد آرام گیرد و من بتوانم با خدائی که در آن بالا بالاهاست درد دلی کنم .
الهی نمی دانم در این گوی بی انتها چه کنم،آرام و قرار ندارم .امشب دل زده ام به دریا ،دریایی که تو آفریده ای در وجود من تنها.
آه از آه پشت سر هم می آید آهی که تو در من نهاده ای و حرارتش را فقط تو می دانی. بغض گلویم را گرفته ، فریاد رسی نیست که به فریادم برسد . این دل دیوانه در سینه برایم دشمنی شده است که هر شب در جدال با من است .آه خدایا اشک مرا چرا برایم زیاد می دانی ،چه توفیقی است که امشب اشک از من جداست، اشکی که هر شب دلم را آرام می کرد.
ای زیبا امیدوارم که حداقل غباری از ناله هایم را باد صبا به تو برساند.دیگر طاقتی در وجودم نیست ،پس چرا نیایش هایم به تو نرسیده است شاید هم رسیده و من نمی دانم.امیدوارم که امشب اشکی در قالب چشمم قرار دهی تا .......... .
آن روز برایم اثبات شد که امید و دل بستن فقط به تو معنای واقعی دارد، نه در مورد افرادی چون ما.مائی که فقط خودمان را می بینیم .
آن روز برایم روزی بود که ........... .

امروز خیلی دلم گرفته بود اومدمو یه سر به وبلاگ زدم تا یه کم دلم واشه که نشد گفتماین متنو بنویسم شاید سبک تر شدم .نمیدونم تا حالا تو زندگی شده بین یه دوراهی گیر کنین یا نه نمیدونم تا حالا شده توی ورطه یه انتخاب بزرگ آزمایش بشین یا نه ولی من دارم این امتحانو پس می دم  و الان وسط دو راهی هستم یه راه خوب باعث میشه از موفقیت دور شم و یه راه نسبتا خوب که میره به طرف موفقیت حالا موندم سر دوراهی حیران کاش یکی بود یه برادر یا خواهر بزرگتر که راهنماییم می کرد الانه که داداشهای بزرگتر حسرت داشتن یه خواهر یا برادر بزرگتر از خودشونو میخورن ولی باید برم و توقف فقط میتونه منو توی رسیدن به هدفم سست تر کنه.پس دعا کنین برام تا بتونم راه درست رو انتخاب کنم چون برام مهمه و سرنوشت سازه معذرت اگه سرتونو درد آوردم راستی تقصیره شمام هست ها این متنای ناامید کننده رو بریزین دور آینده حتما زیباست اگه زیبا ببینیم و زیبا بسازیمش پس امید و توکل به خدا رو از یاد نبرین همینطوری که من با توکل به خدا راهم رو انتخاب میکنم و یاد خدا آرامش بخش وجود همتون باشه همتونو دوست دارم و امیدوارم همیشه توی زندگیتون شاد و موفق و پایدارو خوش باشین برا منم دعا کنین .

رامتین شاسیته

مهدیا ، در این خرابات با چه امیدی در غم هجرانت بسوزم.
دیگر اشکی در قالب چشمم نیست تا در غم هجر تو ، به سوی آستان تو روانه شود .
زیبائی ات را اندکی ، در این دل عاشق احساس می کنم ،که در وصف آن برای دیگران سخت تر از آن نمی بینم.
همیشه عشق دیدار تو را در ذهن ناچیزم خواهم داشت ،تا شاید در یک صبح دل انگیز باد صبا پیامی از تو آورد.
پس به امید وصل این هجران و دیدار تو ، ای نازنین . . . .

کاش می شد بی تفاوت از همه چیز گذشت .
کاش می شد چشم به روی این همه دروغ بست و تلخی ها و بی مهری ها را به روی خود نیاورد .
کاش نگاههای التماس آمیز هیچ بی پناهی تمام هستی ات را به آتش نمی کشید.
کاش دستهایمان آنقدر با سخاوت و زلال بودند که قلب آشفته یک غریبه را آرام می کرد.
کاش همه و همه دوست و پاک و زلال بودند ، نه اینکه، غرور پرده  بر چشمانمان  افکند تا نبینند. 
کاش این گونه بود کاش .......

اسرار خرابات به جز مست نداند            هشیار چه داند که در این کوی چه رازست

            کلبه ای ساخته ایم

                         سایبانش همه نور

 زیر پا فرش غرور

     وحصارش همه تکرار  صفا 

                    ما در این جمع لطیف

لطف دیدار تو را می طلبیم. 

آدرس مسجد مقدس جمکران:                                                                 www.jamkaran.info

 اکنون ،زندگی کمی تیره و تار می نماید 

تا تلخی نباشد ، شیرینی نیست

و گاه همین دشواری هاست ،

که از ما انسانی نیرومندتر و شایسته تر می سازد ، خواهی دید ....

آری خورشید بار دیگر درخشیدن آغاز می کند

کالین مک کارتی

هدیه ای ارزشمند برای خدا

برای لمس زندگی با پدر پیمان بستی که در دلت مرا ماه ها جای دهی و با خونت مرا تغذیه کنی. با صدای قلبم، با ‏تکان های دست و پایم، فریاد دوستت دارم مادر را به گوش رساندم. به یاری خدا مرا به مرحله ی دوم حیات ‏رساندی و باز برای بودنم از سیره جانت نثار کردی تا زندگی را در کنار تو دریابم.‏
هر روز در دلم برایت نامه ها نوشتم و در اندیشه ام نقشه ها کشیدم که تا بی نهایت ترا داشته باشم. برای وجود ‏خالصت، مهربانی ها و فداکاری هایت باز به سراغ طبیعت رفتم تا شاخه گلی برایت بچینم. در فصل بهار برایت ‏لاله و سنبل و بنفشه چیدم. دوان دوان به سویت آمدم تا گل های بهاری را نثارت کنم اما با خود گفتم نه! تا تابستان ‏صبر می کنم تا خوش آب و رنگ ترین و رسیده ترین میوه های تابستانی را برایش بیاورم. تابستان فرا رسید باز ‏با خود گفتم نه! تا پاییز، فصل عشق و احساس صبر می کنم. باز گفتم نه! فصل بهار و تابستان و پاییز برایش کم ‏است، تا زمستان، صبر می کنم تا سفیدی برف را تقدیمش کنم.‏
آن قدر انتظار کشیدم تا خداوند از آسمان برایم برف را فرستاد. از دیدن برف خوشحال شدم و با خودم گفتم همین ‏فردا همه ی برف های سفید آسمان را برایش خواهم برد تا بداند که از بهار تا زمستان دوستش دارم. شروع به ‏جمع کردن برف ها کردم با تمام وجود برف ها را به پایش ریختم. حس و حال غریبی داشتم. ناگهان مادرم از ‏جلوی چشمان محو شد و آنچه می دیدم فقط سفیدی برف بود. یک لحظه صبر کردم با تمام نیرو فریاد زدم مادر!! ‏خداوند از آن بالا پاسخ داد: «از هدیه ی ارزشمندی که به من دادی ممنونم. به آسمان نگاه کردم و مادرم را دیدم ‏که به خدا پیوسته.»‏
به خدا گفتم:«خدای خوبم تو تنها کسی هستی که می توانم مادرم را به او هدیه دهم.»‏

غمی غمناک

راه دوري است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

***

مي كنم، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افروز مرا بر غم ها.

***

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

***

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ بر آرم از دل:

واي، اين شب چقدر تاريك است!

***

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

***

مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك است.

***                                                                  «  سهراب سپهری  »

با نبودنت ساختم ,قطره قطره اشکهایم را برایت ریخت و تمام شد,

ایاک نعبد و ایاک نستعین را در تسبیح هایم گفتم,قلبم برایت یک دریا غم کشیده است .

جوهر قلمم هم برای توصیف من از زیبائی تو تمام شد, صبح جمعه ها تو را ندبه هایم جویا شدم ولی نیافتم ,

اکنون برایت لحظه ها بی قراری می کنند چه برسد به ثانیه هااکنون برایم تا یک جمعه دیگر هفت هزاران سال باقی است و من در امید دیدن تو در روز موعود.پس بیا رحمتت را به بباران , ای زیبای دلنشین.

«اینو یکی از منتظران برامون تو قسمت نظرات گذاشته بود و من با اجازشون وارد وب لاگ می کنم»

آدینه روزی است که تو می آیی

باز هم دقایق واپسین آدینه ای در گذر است و باز هم اشکهای انتظار جاری ،منتظر باز نیامد،منتظر مهیا نبود ،انتظار بی ثمر بود و ...

سنگین شده ام ، هوا هم سنگین و پر بار است . حتی یارای جنبیدن ندارد ،آخر مولا جان در دریای موهوم افکارمان این جمعه موعود بهار و شاپرک بود ،با خود می گفتم که این آدینه را منور حضورت می کنیم و عالمی را مست ظهورت.

می آیی و فریاد (( انا المهدی )) سر می دهی ،ذوالفقار در دست سوار ذوالجناح ، حدیث نور عشق می پراکنی و مستضعفین را مهمان خوان صلح و عدالت گسترده ات می کنی .

تو می آیی و امسال جشن نیمه شعبان نور مستضعفین را به یمن قدومت در کهکشان مستی و هستی در اوج شور و شعور در کمال نور و غرور و ... بر پا می کنیم .

ولی مولاجان غروب خون فام امروز شرم سارم کرد ، از خودم پرسیدم مگر مهیای میزبانی هستی ؟! مگر تدارک مهمانی دیده ای ؟! مگر تو ... ؟! و مانده ام !!!

آقا جان دلها بی تابند و چشمها در طغیان ، هفت شهر عشق را آذین کرده ایم ، در دریچه های نگاه ، گل شبنم کاشته ایم و در گلوازههای :

کلام ((عجل علی ظهورک )) پرورانده ایم و در هیاهوی وجود ، حدیث سبز انتظارت را رقم می زنیم .

مولا جان می دانیم آدینه می آیی ! ولی مولا هر روز برای منتظران شام آدینه است ...

آدینه روزی است که تو می آیی ، شاید همین جمعه آدینه ای شد و شاید در ماه خدا آمدی !

راستی مولا جان دلم هوای سیب های سرخ کرده است تا در هوای عطرشان بی دل شود . ولی مولاجان ، امروز که تو ما را می دیدی و برحال زارمان دعا می کردی ،ما تو را دیدیم؟

در هیاهوی شهر از کدام گلستان رد شدی ؟ از گلهای محمدی بوییده بودی یا از گل یاس ؟

از زمزم زلال معرفتت به پای نر گس ریخته بودی یا در زیر صنوبر ها آرام گرفته بودی یا زیر نخل ها و یا به اسارت نجف ؟

لاله ها ؟سروها ؟ به غربت بقیغ و مدینه اشک ریخته بودی و یا از سامرا به مسجد النبی رفته بودی یا مشهد الرضا ؟ در جمکران بودی یا در بیت ا...؟

ولی مولا جان باز هم در انتظارت ،سبز می مانیم.

روزی تو خواهی آمد          از کوچه های باران

سید جابر غفاری

« دل شکسته »
 

سر پنجه به چشمانم بگرفتم و بستم چشم .پیشانی خود پنهان بر پنجه خود کردم ، تا داغ شکستم را از خلق کنم پنهان . اما تو که می بینی ، تو که می دانی ،

تنهاترم از تنها ، ای یاور بی یاران.

نه دلم از تو جلا دارد ، نه در سینه صفا دارد.اندوه غروبی نیست ، امید به فردا چیست . امشب غم و فردا غم ، بی عشقم و بی عالم ،

تنهاترم از تنها ،ای یاور بی یاران.

این دست من و این تو ، بس کن دگر این بازی ،آخر به چه می نازی خود می شکنی آسان ، هر چیز که می سازی.تا با تو در آمیزم خردم کن و خاکم کن ،از صحنه این گیتی محوم کن و پاکم کن،

تنها ترم از تنها ،ای یاور بی یاران.

خدایا خوف می گویند ،پریشانم ، پریشان . مرا بی آنکه بخواهم اسیر زندگی کردی ،تو مسئولی خداوندا به این آغاز پایا نی ده ،

تنهاترم از تنها ، ای یاور بی یاران.

زیارت قبول

ازدل هزاران شهید عبور کردی.درایستگاههای بهشت،لحظه ای درنگ کردی و برایت روایت

کردند وگریستی . به تو گفتند که کربلا همچنان جاری است ؛ ازعاشورا ۶۱ هجری تا امروز و فردا و...

شاید بارها و بارها به هر کدام از قدمگاههای شهیدان که می رسیدی ،با خودمی گفتی کاش مرا نیز به خیل شهیدان راهی بود و حسرت می خوردی که چرا از قافله جاماندی .

آری ، زمان ما را از قافله کربلاییان دور داشته است ،اما هنوز می توان آن گونه که سید شهیدان اهل قلم خواست ، بخواهیم (( کربلا ! ما را نیز درخیل کربلاییان بپذیر ))

به شهر که باز می گردی،دلت برای همین بیابانها می گیرد . اولش می خواهی زار بزنی و گریه کنی .

تازه با رفقایت مانوس شده بودی ،تازه شهدا را شناخته بودی ،تازه فهمیده بودی که هر چه هست ،در گمنامی و در این بیابان هاست. به خود می آیی . سبکبار می شوی،خیلی چیزها آموخته ای که هرگز نباید فراموششان کنی ؛چنانکه زینب (س) کربلا را فراموش نکرد.

حال و هوای پاکیزه ای گرفته ای . انگار تازه متولد شده ای،با خود فکر می کنی : نکند زرق و برق شهر ، این حال و هوای پاکیزه را از یادمان ببرد.

راستی فکر کرده ای شهیدان چه چیزی را دیدند که همه جذابیتهای شهر را رها کردند و به این بیابان ها آمدند ؟

آیا چشم ها یت را گشودی که شاید تو نیز مانند آنها ببینی ؟

به شهر که نزدیک می شوی ، دلت تنگ می شود ؛ برای خاک ، برای نخل ، برای خاکریز ، برای جاده ای که هنوز رد خمپاره ها بر آن مانده بود ؛ برای ترکش هایی که زنگ زده بودند و برای آسمان مردانی که سال ها بوددر ملکوت گم شده بودند.

پر از حیرتی ، پر از حسرتی ،چیزی را جا گذاشته ای. شاید رد پابت را ، شاید گنا هانت را ، شایدآرزوهای دور و درازت را ، شاید کودکی هایت را ، شاید دلت را ؛ روزهایی است که تو هم مثل شهیدان ، پر از نور خدا زیسته ای، روزهایی است که به مرگ خندیده ای ، روزهایی است که در سرزمین های جنوب زیسته ای ، روزهایی است که در زیارت اولیاء الله بوده ای

سال جدید را به همه شما تبریک می گیم و سال نو خوبی برای همتون آرزو داریم ،سالی پراز خوشی ،پر از سلامتی ،پر از موفقیت ،پراز آرزو و عشق.

راستی لحظه تحویل سال نو کجا بودین؟

با  خانواده ،با دوستان،در سفر یا در خواب

برای ما رسم که در لحظه تحویل سال نو با  خانواده درکنار سفره هفت سین بشینیم و با شادی و دلی پاک سال نو را شروع کنیم ،آخه بیشتر ما معتقدیم که در لحظه تحویل هرکاری که بکنیم تا آخر سال اون کارپیش می یاد.

وما سعی می کنیم سال نو را در کنار خانواده و با شادی شروع کنیم ولی بعضی وقتها توفیق نمی شه که در لحظه تحویل کنار خانواده باشیم

که برای من و چند تا از هم کلاسیهام این وضع پیش اومد

میدونین لحظه سال تحویل کجا بودیم؟ در شهر عشق ،شهری که مردان خدائی در انجا آرمیده بودند ،هویزه

کنار مردانی که به حقیقت عشق رسیده بودند

کنار سفره هفت سینی که سین هاش سعادت ،سلامت ،سادگی وصمیمت و سید حسین، سیدعلی ، سعیدو… بود

و همراه بامردان حق ،با دلی پاک و خدائی به استقبال سال نو رفتیم وچه نسیبی بالاتر از این .

داشتم ایملم رو چک می کردم دیدم یکی از عزیزان به ما لطف کردن و یه متحرک جالب فرستادن. از همینجا از ایشون بخاطر دیر شدن عذر می خوام. من اونو گذاشتم تو وب لاگ اما چون بزرگه (حجمش) یه کم کوچیکترش کردم اما اگه خواستین تو اندازه اصلی عکس رو ببینید رو این عکس کلیک کنین.

هر روز با تکبیر احرام تو بستم در حالی که بی شرمانه مشغول معبودهای رنگارنگ دیگر بودم.

به رسم قنوت دست به اسمان بلند کردم تو را ندیدم و از غیر تو طلبیدم.

در برابرت تعظیم کردم ولی همچنان بندهء نفس خویش ماندم.

سر به تربت استانت سائیدم و صد افسوس جز تو را جستم.

با این همه ۱۲ ماه گذشت و تو

هر لحظه مرا فرا خواندی حمایتم کردی و عطایم کردی.

این چه رسم خدایست که هر روز گناه کردم و هر لحظه بخشیدی و دوستم داشتی.

اینک که عطر تحویل می اید ای محول الاحوال تغییر بده حالم را الی احسن الحال.

يه بوته صفا

دوستان سال نوئي در راه است

و مبادا باز هم كهنه پيراهن آن نو گل همسايمان

در تنش جا بزند

يا كه درد كهن پيرزني، در پي غفلت و كوتاهي ما

با دو تا دختر نو كرده عروس، آبرومند و فقير

سر به افشا بزند

نكند. مشتري گرم شلوغي بازار، بخرد غيرت و مردانگي مردم را

نكند. مرد به مردي خودش لگد و پا بزند، نيايد آن لحظه كه در نوروزي

بشكفد غنچه ز سنگين دل خاك، ليك در اين دل نرمين بشر

بذرروياندن يك بوته صفا  داد حاشا بزند.....

بایرامیدی گئجه گوشی اوخوردی
آداخلی قیز، بیگ جورابین توخوردی
هر کس شالین بیر باجادان سوخوردی

        آی نه گوزل قایدادی شال ساللاماق
        بیگ شالینا بایراملیغین باغلاماق

شال ایستدیم منده ائوده آغلادیم
بیر شال آلوپ تئز بئلیمه باغلادیم
غلام گیله قاشدیم شالی ساللادیم

        فاطمه خاله منه جوراب باغلادی
         خان ننه می یاداسالوپ آغلادی

قابل توجه آقايان محترم:

خلقت زن

از هنگامي كه خداوند مشغول خلق كردن زن بود، شش روز مي گذشت فرشته اي ظاهر شد و عرض كرد:

(چرا اين همه وقت صرف اين يكي مي فرماييد) خداوند پاسخ داد: آيا دستور كار او را ديده اي؟ او بايد دويست قطعه

متحرك داشته باشد كه همگي قابل جايگزيني باشند. بايد بتواند با خوردن قهوه ي بدون شكر و غذاي شب مانده كار كند.

بايد دامني داشته باشد كه همزمان دو بچه را در خودش جاي دهد و وقتي از جايش بلند شد ناپديد شود.

بوسه اي داشته باشد كه بتواند همه ي دردها را از زانوي خراشيده ،گرفته تا قلب شكسته درمان كند.

شش جفت دست داشته باشد. فرشته از شنيدن اين همه مبهوت شد و گفت: شش جفت دست امكان ندارد، خداوند پاسخ داد فقط دست ها نيستند مادرها بايد سه جفت چشم هم داشته باشند تازه به اين ترتيب اين مي شود يك الگوي متعارف براي آنها.

خداوند سري تكان داد و فرمود بله. يك جفت براي وقتي كه از  بچه هايش مي پرسد چه كار مي كنيد از پشت در بسته هم ميتواند ببيندشان، يك جفت بايد پشت سرش باشد كه آنچه را لازم است بفهمد و جفت سوم همين جا روي صورتش كه وقتي به بچه خطا كارش نگاه كند بتواند بدون كلام به او بگويد ، او را مي فهمد و دوستش دارد...

فرشته سعي كرد جلوي خدا را بگيرد، اين همه كار براي يك روز خيلي زياد است باشد فردا تمامش مي فرماييد،

خداوند فرمود نمي شود، چيزي نمانده تا كار خلق اين مخلوقي را كه اين همه به من نزديك است تمام كنم.

از اين پس مي تواند هنگام بيماري ، خودش را درمان كند يك خانواده را با يك قرص نان سير كند.

فرشته نزديك شد و به زن دست زد اما اي خداوند او را خيلي نرم آفريده اي

بله نرم است اما او را سخت هم آفريده ام، تصورش را هم نمي تواني بكني كه تا چه حد مي تواند تحمل كند و زحمت بكشد.

فرشته پرسيد ، فكر هم مي تواند بكند؟ خداوند پاسخ داد: نه تنها فكر ميكند بلكه قوه ي استدلال و مذاكره هم دارد. آن هنگام فرشته متوجه چيزي شد و به گونه ي زن دست زد ، اي واي مثل اينكه اين نمونه نشتي دارد به شما گفتم كه در اين يكي زيادي مواد مصرف كرده ايد، خداوند مخالفت كرد: آن كه نشتي نيست اشك است .  

 فرشته پرسيد اشك چيست؟ خداوند گفت : اشك وسيله اي است براي ابراز شادي، درد، نا اميدي، تنهايي، سوگ و غرورش...

فرشته متاثر شد . شما نابغه ايد اي خداوند، شما فكر همه چيز را كرده ايد چون  زنها واقعاً حيرت انگيزند.

زنها قدرتي دارند كه مردان را متحير مي كنند... .

                          چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید

                            چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید

مپندارید بوم نا امیدی باز                به بام

   خاطر من می کند پرواز   

مپندارید جام جانم از اندوه لبریز است

مگوید این سخن تلخ و غم انگیز است

             مگر می این چراغ بزم جان مستی نمی آرد

مگر افیون افسونکار ، نهال بیخودی را در زمین جان نمی کارد

مگر این می پرستی ها و مستی ها

برای یک نفس آسودگی از رنج هستی نیست

        مگر دنبال آرامش نمی گردید

                                    چرا از مرگ می ترسید؟

کجا آرامشی از مرگ خوشتر کس تواند دید

می و افیون فریبی تیزبال و تند پروازند              اگر درمان اندوهند   خماری جان گزا دارند

نمی بخشند جان را آرامش جاوید

خوش آن مستی که هوشیاری نمی بیند

                                    چرا از مرگ می ترسید؟

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید      بهشت جاودان آنجاست

جهان آنجا و جان آنجاست                  

گران خواب ابد در بستر ، گلوی مهربان مرگ آنجاست

سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی است

همه ذرات هستی محو در رویای بی رنگ فراموشی است

نه فریادی نه آهنگی نه آوای       نه دیروزی نه امروزی نه فردای

جهان آرام و جان آرام            زمان در خواب بی فرجام

خوش آن خوابی که بیداری نمی بیند

        سر از بالین اندوه گران خویش بردارید

در این دوران که آزادگی  نام و نشانی نیست

   در این دوران که هر جا ، هر که رازر در ترازو    زور در باز و است

جهان را دست این ننا مردم صد رنگ بسپارید

که کام از یکدیگر گیرند و  خون یکدیگر ریزند

در این غو غا فرو مانند و غوغا ها بر انگیزند

سر از بالین  اندوه گران خویش بردارید

همه بر آستان مرگ راحت سر فرود آرید

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید

چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید

                                       چرا از مرگ می ترسید؟

درد از تو درمان از تو

تو درد را بر ما روا می داری تا ما یاد تو را در دل زنده کنیم

و در مان را بر ما عطا می فرمایی تا خودمان را بیازماییم

پس ای بخشنده ی مهربان درمان را به همه دردمندان عطا فرما

تا آنها فرصت دوباره ای برای سنجش خویش داشته باشند

به امید تو ای مهربانترین مهربانان

می خواهم برایتان قصه ای تعریف کنم ،قصه عشق ،قصه زندگانی ، که از خود  خداست

((یک روز در جهان هستی هیچ چیز نبود الا من،خدای رحمان.وبعد یک شب در شب قدری اراده کردم تا طراحی کنم آینده جهان هستی را و از این رهگذر آنچه را که خواستم و انشا کردم و طراحی کردم در مرور زمان آ فریدم همه کهکشانها را ،همه آسمانها را،همه دریاها را،...و همه وهمه را در دنیایی از شکوه آفریدم الا تورا ، انسان را.

اما همه آنچه را که آفریدم اگر چه در دل هر ذره ای از اونها دنیایی از تحییر است برای تو اما معذالک من راضی نشدم و دوست داشتم کار دیگری بکنم کاری که سرامد تمام خلقت و کائنات من باشد وارده کردم تا پدیده ای متفاوتی بیافرینم که درتمام جهان هستی شاخص باشدو بدرخشد وبا چنین احساسی تو را آفریدم وبه عبارتی دیگر تنها بودم ومی خواستم تا معشوقی بیافرینم تا با او معاشقه کنم ولزا تو را آفریدم .

و فلسفه خلقت تو در راستای عشق مطلق بوده است که قبل ازخلقت تو ابتدا عشق را آفریدم ودر راستای این عشق خواست معشوقی بیافریند تا لحظه ها را تا قیام قیامت با او معاشقه کنم ودر راستای چنین عشق مطلقی ،که خداوند فقط عاشق است دردنیای یک انسان، با چنین احساسی تو را شروع کردم با آفریدن و شکل دادن واین گونه با این هیبت تو را آفریدم ولزا از آن جایی که تو را با دنیایی از عشق آفریده بودم و تو هنوز خوابیده بودی و لازم بود روحی درتو دمیده شود ولی دلم نیومد از هیچ روحی درتو بدمم الا روح خودم و به محض اینکه از روحم در تو دمیدم یه هو بلند شدی و در جهان آفرینش حضور پیدا کردی. و تورا دیدم به خودم آفرین گفتم.

و بلافاصله خدا به تو،انسان، یک هدیه دادبه نام هدیه تولدت،یه کادوبا یک بسته بندی بسیار زیبا که روی این بسته بندی ،زیباترین واژه هستی رو نوشته بود (( زندگی)) واز توخواست زندگی را ،این هدیه زیبا را زیبا زندگی کنی در دنیای از عشق.

و وقتی تو این بسته رو باز کردی با کمال تعجب دیدی که در این بسته زیبا فقط یک دفتر چه است ،یک دفترچه سفید نوشته نشده که فقط روی این دفترچه فقط نوشته شده است زندگی.

و خواست این دفترچه را خودت با قلم اندیشه بنویسی که مرکب این قلم با(( عشق)) تغذیه می شود))

باز امروز گوشم پی نجوایی رفت

دل من باز امروز به هوایت پر زد

قلب رنجورم باز ساز شادی می زد

نرساند باد امروز این خبر بر گوشم

که نیامد ساقی و من بی سبب مدهوشم

باز خورشید از امدنت نا امید شد وراه غروب را در پیش گرفت.ولی من امیدوارم وچشم به جاده های سبز

 حضورت دوخته ام.می شمارم روزها را باز شاید این جمعه بیائی.

 این متن یکی دیگه از نامه های دلتنگی در جمعه های بی اوست.

«منو از شنیدن نظرات خودتون محروم نکنید.»