کم کم دارم ترم سومی می شم و این به این معنی هست که منم می تونم به عنوان یک دانشجو که در این دانشگاه درس خونده اظهار نظر کنم
""نمی خوام اغراق کنم یا خدایی نکرده تملق و از این چیزها این بار فقط می خوام یکم از طنز فاصله بگیرم
توی این یک سال شاید بتونم بگم از سیستم پیام نور خوشم نیومده ،ولی بالا غیرتاْ کادر دانشگاهمون با من یکی بد تا نکردند نمی خوام بگم زیادم تحویلم گرفتند ، اما تا به حال من رو به بهانه ای از سرشون باز نکردند ،کارم رو به تاُخیر ننداختند و همیشه یک لبخند هم به لب داشتند(نمی تونم عادتم رو ترک کنم این مورد رو با اجازتون یک کمی اغراق کردم،لبخند رو می گم
)تاحالا با جوابهای سربالاو تو سری خور توی زقم نزدندو...
شاید گاهی و البته همیشه بگیم وظیفه شون هست ولی بین خودمون باشه چند درصد از این کارمندها و حقوق بگیرها و وظیفه دارها توی مملکت ما به وظیفه شون عمل می کنند؟حتی ما دانشجو ها چند درصدمون به وظیفه ی خودمون عمل می کنیم؟
اصل کلی اینکه همه به وظیفه ی خودشون بدون هیچ چشم داشت و انتظاری عمل کنندو انتظار هیچ تشکر و... نداشته باشند،چون حقوق بگیرند(با دانشجوها نبودم ها!)و این وظیفه بر گردنشون نهاده شده پس باید انجام بدهندبه اصطلاح رایج
پول می گیرند که کار کنند اما بازم بین خودمون باشه خیلی ها پول می گیرند ولی کار نمی کنند!!!با توجه به این تناقض،توی مملکت ما هر وقت به یک کارمند وظیفه شناس می رسیم باید خدامون رو هم شکر کنیم(به قول معروف کلاهمون رو بندازیم بالا)
نکته:نظریه پایینی یک اعتقاد شخصی است و قصد هیچ تحمیل اعقایدی وجود ندارد
به اعتقاد من بهتره یک تشکر ساده هم از طرف بکنیم چون این"
عمل به وظیفه "هیچ امتیازی برای کارمند وظیفه شناس نداره!(البته از بعد اجتماعی و اقتصادی،نه از بعد فردی و وجدانی که تو این زمونه همه زیر پا گذاشتند)یعنی چه کار بکنه و چه نکنه پولش رو می گیره!!،بیایید لااقل اجازه بدهیم وقتی کارش رو به نحو احسن انجام داد یا حداقل سعی کرد که کارش رو بهتر انجام بده ،بفهمه و حس کنه که برای کسی هم خوب انجام شدن کارش مهم هست و همیشه زیر یه ذره بین( که همش بدی ها رو نشون میده)نیست و یک لبخند رضایت در پایان کارش بر لبش بشینه
نکته:من همین جا داشتن هر گونه نسبت فامیلی ،آشنایی نزدیک،آشنایی دور و... را با کادر دانشگاه به شدت رد می کنم حتی می تونم ادعا کنم که شاید بعضیاشون اسمم رو هم نمی دونند[خونسرد]
به امید روزی که همه ی وظیفه دارها (اعم از من و تو و...)بدون احتیاج به تشویق و انگیزه های خارجی به خاطر دلشون و رضای خدا به وظیفه شون عمل کنند
ودر اخر اینو از ته دلم می گم دلم واسه همتون تنگ شده قربونتون بای
